|
|
|
|
|
|
|
Edgar
|
Geplaatst op 10-02-2007, 16:30 |
Reageer
|
Berichten: 42
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Vorm geen ongelijk span, dat is inderdaad wel wat makkelijker indien je een gelijk span vormt. Want zo kan je samen je kinderen voor de troon van God brengen (heiligen) Claimen voor het koningkrijk Gods en hebt samen zicht (in de geestelijke wereld) op wat goed voor je kind is en wat niet. En daarmee sneller eensgezind.
Gelovige en ongelovige samen kan natuurlijk ook alleen is het dan wat zwaarder voor de Gelovige omdat hij of zij zijn strijd in de hemelse gewesten hierin alleen staat, ja uiteraart samen met zijn of haar Heer ten opzichte in al het goede voor zijn vrouw of man en of kinderen. (te heiligen voor God) Maar ook voor de ongelovige kan het zwaar zijn omdat de ongelovige het vaak niet begrijpt en hierdoor vaak ook éénzaam kan staan in bepaalde situatie's.
Ook is het zo dat er situatie's kunnen voorkomen van onenigheid en dat kan ook op geestelijk vlak. Want de machten der duisternis zitten ook niet stil.
En dan is het prettig om samen te kunnen bidden dat vind ik een sterk fundament of wapen die je dan hebt als man en vrouw samen.
Mede hierom is het beter geen ongelijk span te vormen.
Groetjes,
Edgar
Dit bericht is gewijzigd op 16-02 16:40.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
cat
|
Geplaatst op 08-11-2008, 02:18 |
Reageer
|
Berichten: 1
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Helemaal mee eens...
k heb op andere sites en forums hier ook over gelezen omdat k met et zelfde probleem zit..
Relatie met een niet-christen...
Nou dit zijn de antwoorde die ik gevonde heb..
Hejj
ik heb een tijdje geleden ook een vriendje gehad die niet christelijk was en mijn moeder vond dat niet echt fijn
er staat in de bijbel namelijk dat
je liefdesgebied niet mag verbinden met iemand die (nog) geen christen is 2korintiers 6:14-15
greezzz
-----
Als ik die tekst lees, kan ik daar niet uit opmaken dat je geen relatie met hen aan mag gaan.
Daar staat dat je niet met hen mee moet lopen op hun weg.
Ik denk dat je dus best een relatie met een ongelovige aan kan gaan,
als je zelf maar sterk in je schoenen staat en bewust blijft van welke liefde groter is.
Die voor God of voor je partner.
Zelf vind ik dat erg moeilijk.
Ik heb zelf wel een gelovige man. Ik hou zo ontzettend veel van hem, misschien zelfs wel meer dan van God?
Maar een relatie met iemand die niet in Jezus gelooft, lijkt me zwaar.
Ik zou het zo moeilijk vinden te beseffen dat hij dan niet in de hemel zou komen.
En je kan het mooiste wat je hebt, niet delen met elkaar.
-----
Jij hoeft hem niet te bekeren. Laat dat maar aan God over.
Blijf dicht bij Jezus, bid voor je vriend en wees een voorbeeld.
Het zal niet altijd gemakkelijk zijn, dat zegt de Bijbel ook.
Heb je gevraagd of hij een keer met je naar de kerk wilt?
Als je er niet over wilt/kunt praten, kun je het nog wel uitstralen (geen woorden maar daden).
Wees een lichtje in zijn omgeving.
Gods zegen,
Superchick
-----------
Dit vind ik een moeilijk vraag stuk, omdat ik zelf ook nog met het volgende zit.
Zelf denk ik namelijk dat mensen die gered worden Christenen zijn,
maar niet alle mensen die wij Christenen noemen zijn mensen die worden gered.
Als je een relatie verwerpt omdat die persoon geen Christen is, dan verwerp je die persoon
van wege het beeld dat je zelf van een Christen hebt.
Je negeert je hart en volgt je verstand en vetrouw je dan niet op God dat hij ieder kan roepen?
-----
Ik zelf zou gewoon informeren hoe die persoon staat tegen over het Christelijk opvoeden van de kinderen.
Zelfs toen ik atheist/agnost was had ik het mijn kinderen het nooit misgund om Christelijk opgevoed te worden.
Verzwijg het niet, anders staat je partner er ook niet bij stil en verandert er nooit iets.
Superchicks bijdrage vind ik ook erg mooi
-----------
Ik heb geen verstand op het gebied van relaties maar ik vind toch wel dat je iemand altijd een kans moet geven
ook al is hij/zij niet gelovig =D. Misschien heeft God dat wel zo geregeld omdat hij weet dat hij misschien ook
gelovig kan worden via jou. Dat weet je maar nooit. Kijk bijvoorbeeld mijn ouders,
mijn moeder is gelovig en bid en is gedoopt etc.. maar mijn vader is helemaal niet gelovig.
Ze zijn toch wel getrouwd en ik weet 100% zeker dat dat God zijn bedoeling was.
Mijn moeder wou scheidem omdat zij begon te merken wat de nadelen konden zijn om
te trouwen met iemand die niet gelooft maar ze hield van hem dus bad ze elk avond dat er een dag
zou zijn dat mijn pa de here God zou leren kennen en dat is gebeurt.Ik zeg niet meteen dat jij moet
trouwen ofso maar misschien levert jouw relatie met hem toch iets op waardoor jullie beide blij zullen zijn.
--Mijn mening...
K denk wel dat er mogelijkheid is om n relatie aan te gaan..
na dit alles geleze te hebben..Dacht ik van..
waarom druk maken..God is groot..
Alles zal egt wel op ze plekje vallen daar zzorgt hij voor..
K bdoel zolang die gene jou geloof respecteert tog?
Wie weet ben jij wel d gene die hem m oet in late zien dat hij moet geloven..
zo niet..dan ben jij wel d gene die dicht b ij hem zit..zo zal de Heilige Geest hem ook
btr kunnen benaderen!
Tuurlijk heb k ook twijfels..ma kep nu wel in ieder gval een iets btr beeldd erover..
want ook ik stroggel met deze gd8e voortdurend..omdat er iemand is waarvan ik houD! ma hij gelooft niet..respecteert wel..ma denkt gwoon dat het verzonnen verhalen zijn het geloof..
Is r ook ni mee opgevoed..
Nou..wie ni horen wil zal voelen tog..en dan zien we wel of ik het positieve zal zijn voor hem..om hem zo dichter bij geloof te brengen..
of juist niet! Gods Wil Is Wet...Ookal j soms ni ckr weet zal hij de juiste wege laten zien aan jou of aan die gene..
Ik heb gesproken.
Groetjes..N Gods zegen!
(kep me best gdaanhor..wel veel tekst :$ ma misschien hulpvol)
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
Noa
|
Geplaatst op 08-11-2008, 12:17 |
Reageer
|
Berichten: 7
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Ja, misschien is het wel Gods weg inderdaad tot die persoon..
Mijn vriend heeft ongelooflijk negatieve ervaringen met het geloof in het verleden (dankzij een verknipte moeder en een weggelopen vader) en wil daarom afstand van met name de kerk en het wetticisme. Dat is een reden waarom hij zijn kinderen niet gelovig zou willen opvoeden, omdat hij er erg onder geleden heeft en dat zijn kinderen niet wil aandoen. Misschien ben ik er wel geplaatst om te laten zien dat het ook anders kan. Misschien....
Of misschien is het woordje "misschien" wel de manier waarop ik mezelf voor de gek houd om maar bij hem te kunnen blijven.
Als we samen zouden blijven, wat ik aan de ene kant zooo graag zou willen, dan ben ik niet bang voor een achteruitgang van mijn geloof (zoals ik mezelf tot nu toe ken in ieder geval) maar meer voor eventuele kinderen. Daar draag ik ook verantwoordelijkheid voor en zijn houding zou zeker ook een invloed hebben.
Met deze gedachtes zet ik God en Zijn macht wel buitenspel, dat realiseer ik me, maar ik voel me zo verantwoordelijk voor mijn keuzes dat ik denk dat met hem trouwens mijn eigen keuze is. Terwijl God waarschijnlijk door mij werkt zoals Hij mij geschapen heeft, met mij karaktertrekken en mijn overtuigingen en redenatievermogen.
Pfft. Het blijft moeilijk.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
fb934634
|
Geplaatst op 08-11-2008, 12:31 |
Reageer
|
Berichten: 765
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 08-11-2008, 12:17 Noa schreef:
Ja, misschien is het wel Gods weg inderdaad tot die persoon..
Mijn vriend heeft ongelooflijk negatieve ervaringen met het geloof in het verleden (dankzij een verknipte moeder en een weggelopen vader) en wil daarom afstand van met name de kerk en het wetticisme. Dat is een reden waarom hij zijn kinderen niet gelovig zou willen opvoeden, omdat hij er erg onder geleden heeft en dat zijn kinderen niet wil aandoen. Misschien ben ik er wel geplaatst om te laten zien dat het ook anders kan. Misschien....
Of misschien is het woordje "misschien" wel de manier waarop ik mezelf voor de gek houd om maar bij hem te kunnen blijven.
Als we samen zouden blijven, wat ik aan de ene kant zooo graag zou willen, dan ben ik niet bang voor een achteruitgang van mijn geloof (zoals ik mezelf tot nu toe ken in ieder geval) maar meer voor eventuele kinderen. Daar draag ik ook verantwoordelijkheid voor en zijn houding zou zeker ook een invloed hebben.
Met deze gedachtes zet ik God en Zijn macht wel buitenspel, dat realiseer ik me, maar ik voel me zo verantwoordelijk voor mijn keuzes dat ik denk dat met hem trouwens mijn eigen keuze is. Terwijl God waarschijnlijk door mij werkt zoals Hij mij geschapen heeft, met mij karaktertrekken en mijn overtuigingen en redenatievermogen.
Pfft. Het blijft moeilijk.
|
Het is inderdaad niet gemakkelijk. Maar volgens mij mag liefde niet op emotie gebasseerd zijn; anders maakt deze liefde je tot slaaf. Dan gaat het mijn inziens meer over begeerte, dan waarachtige liefde. Je behoeft hier goed het onderscheid te maken. De bewustzijnsverruimende liefde is sowieso vanuit Christus en is geen emotie, maar vrijheid! Wat niet steunt op Christus, kun je dat wel ver trouwen?
Maar Gods wegen blijven ondoorgrondelijk, en de liefde een mysterie.
Er is wel een verschil tussen emotie en vrijheid. Ons gevoel kan enorm misleidend
zijn! De vrouw hoeft niet geen woord gezegd te hebben, en de man weet wat zij denkt (bewustzijn). De man voelt zeer goed zijn vrouw aan. Dat bedoel ik met bewustzijn.
Ik hoop dat jullie hier wat aan hebben.
Shalom
Dit bericht is gewijzigd op 08-11 12:34.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een goede leermeester leert van zijn leerlingen. |
|
|
Noa
|
Geplaatst op 08-11-2008, 12:58 |
Reageer
|
Berichten: 7
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Of ik begrijp het verkeerd, of ik ben het niet helemaal met je eens..
Bij liefde komt altijd emotie kijken. Het grootste bewijs daarvan is God zelf. Zijn bijbel staat vol emoties van Zijn kant. Woede, liefde, rechtvaardigheid, medelijden, jaloezie (niet de negatieve toon waarin wij het woord gebruiken, maar zoals het in de bijbel gebruikt wordt) etc.
Natuurlijk is het op meer gebouwd dan emotie alleen, maar juist liefde is een van de krachtigste gevoelens die er maar bestaan!
Ik ervaar het als een soort onzichtbare band die loopt tussen mijn vriend en ik. We zien elkaar niet vaak, maar toch is hij altijd dichtbij. We begrijpen elkaar zonder een woord te spreken en weten wat er in elkaar omgaat. Vanaf de dag dat we elkaar voor het eerst ontmoetten, voelden we ons verbonden met elkaar. Ik voelde me direct thuis bij zijn hele wezen en hij ook bij mij. Blijkbaar zag onze omgeving dit ook, want waar we samen kwamen werden we vaak overspoeld met mensen die iets voor ons wilden doen of met ons wilden praten of ons gewoon een grote glimlach gaven.
Nu ik hem beter ken en ook zijn achtergrond weet breekt mijn hart als ik naar hem kijk. lk zie iemand die heel erg in de knoop zit met zijn geschiedenis en ik zie ook hoe perfect God in het hele plaatje ZOU passen, als hij het maar weer zou vertrouwen. Zichzelf zou openstellen, maar alles lijkt hem op het moment te zwaar en teveel.
Het is net alsof je naar zo'n plaat kijkt waarin zo'n 3D-tekening zit verwerkt. Die je alleen ziet als je op een bepaalde manier kijkt. Iemand die naast je zit kan het meteen doorhebben, terwijl bij jou het kwartje pas veel later valt maar als-ie dan ook valt snap je meteen hoe je moet kijken. Zo lijkt het bij hem te zijn....zijn beginpunt van kijken is vertroebeld door ervaring, zijn redenatie begint bij hemzelf..
Ergens heb ik het voorgevoel dat hij de juiste manier van kijken nog wel doorkrijgt. Het zou hem de rust, het geluk en het zelfvertrouwen brengen waar hij zo wanhopig naar op zoek is. En God laat zoekende mensen niet in de steek toch? En dat hij gedoopt is doet God toch ook wel wat?
De vraag is; hoe lang duurt het voordat hij dat vindt en kan ik daarop wachten. En dat is wanneer de twijfel toeslaat; wat als hij het nooit zal zien en mijn gevoel vals bleek te zijn? (Overigens is mijn gevoel betrouwbaarder dan mijn ratio, want ik ben een piekeraar!)
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
fb934634
|
Geplaatst op 08-11-2008, 13:20 |
Reageer
|
Berichten: 765
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 08-11-2008, 12:58 Noa schreef:
Of ik begrijp het verkeerd, of ik ben het niet helemaal met je eens..
Bij liefde komt altijd emotie kijken. Het grootste bewijs daarvan is God zelf. Zijn bijbel staat vol emoties van Zijn kant. Woede, liefde, rechtvaardigheid, medelijden, jaloezie (niet de negatieve toon waarin wij het woord gebruiken, maar zoals het in de bijbel gebruikt wordt) etc.
Natuurlijk is het op meer gebouwd dan emotie alleen, maar juist liefde is een van de krachtigste gevoelens die er maar bestaan!
Ik ervaar het als een soort onzichtbare band die loopt tussen mijn vriend en ik. We zien elkaar niet vaak, maar toch is hij altijd dichtbij. We begrijpen elkaar zonder een woord te spreken en weten wat er in elkaar omgaat. Vanaf de dag dat we elkaar voor het eerst ontmoetten, voelden we ons verbonden met elkaar. Ik voelde me direct thuis bij zijn hele wezen en hij ook bij mij. Blijkbaar zag onze omgeving dit ook, want waar we samen kwamen werden we vaak overspoeld met mensen die iets voor ons wilden doen of met ons wilden praten of ons gewoon een grote glimlach gaven.
Nu ik hem beter ken en ook zijn achtergrond weet breekt mijn hart als ik naar hem kijk. lk zie iemand die heel erg in de knoop zit met zijn geschiedenis en ik zie ook hoe perfect God in het hele plaatje ZOU passen, als hij het maar weer zou vertrouwen. Zichzelf zou openstellen, maar alles lijkt hem op het moment te zwaar en teveel.
Het is net alsof je naar zo'n plaat kijkt waarin zo'n 3D-tekening zit verwerkt. Die je alleen ziet als je op een bepaalde manier kijkt. Iemand die naast je zit kan het meteen doorhebben, terwijl bij jou het kwartje pas veel later valt maar als-ie dan ook valt snap je meteen hoe je moet kijken. Zo lijkt het bij hem te zijn....zijn beginpunt van kijken is vertroebeld door ervaring, zijn redenatie begint bij hemzelf..
Ergens heb ik het voorgevoel dat hij de juiste manier van kijken nog wel doorkrijgt. Het zou hem de rust, het geluk en het zelfvertrouwen brengen waar hij zo wanhopig naar op zoek is. En God laat zoekende mensen niet in de steek toch? En dat hij gedoopt is doet God toch ook wel wat?
De vraag is; hoe lang duurt het voordat hij dat vindt en kan ik daarop wachten. En dat is wanneer de twijfel toeslaat; wat als hij het nooit zal zien en mijn gevoel vals bleek te zijn? (Overigens is mijn gevoel betrouwbaarder dan mijn ratio, want ik ben een piekeraar!)
|
Liefde is volgens mij geen emotie, maar bewustzijn. Toch manifesteren emoties zich op een gegeven moment, omdat ze steunen op bewustzijn. Liefde die emotie is, is begeerte. Maar ik denk dat we op dezelfde golflengte zitten, omtrent dat punt. Het is dus niet omdat je je bewust bent, je geen emotief meer ervaart; ze maken je alleen niet meer tot slaaf! M.a.w je controleert deze emoties.
Maar, je stelt "alles lijkt hem teveel" is het dan nog gecontroleerd (met alle respect voor jou relatie natuurlijk)? Het zou een vraag kunnen zijn die je zou kunnen stellen.
Qua tijd; Iemand vroeg Jezus opdat hij eerst nog zijn vader mocht gaan begraven; en Jezus stelde het zeer cru ( zwart op wit): "Laat de doden de doden begraven!
Vanuit emotie zou je hier heftig op reageren, vanuit bewustzijn niet.
Ik zou zeggen "wees op tijd" , hé. De Here laat in der daad niet op Hem wachten!
Dus een andere vraag is ; Hoeveel tijd heb jij voor de relatie, indien je Christus in hart en nieren wil volgen?
Dit alles in respect voor jouw relatie; ik tracht mij behulpzaam op te stellen. Liefde is voor mij ook een leerproces, hé. En... het blijft een mysterie, waar bewustzijnsverruiming goed van pas komt.
In liefde en licht verbonden
Shalom
Dit bericht is gewijzigd op 08-11 13:24.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een goede leermeester leert van zijn leerlingen. |
|
|
Noa
|
Geplaatst op 08-11-2008, 19:05 |
Reageer
|
Berichten: 7
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 08-11-2008, 13:20 fb934634 schreef:
[...] Liefde is volgens mij geen emotie, maar bewustzijn. Toch manifesteren emoties zich op een gegeven moment, omdat ze steunen op bewustzijn. Liefde die emotie is, is begeerte. Maar ik denk dat we op dezelfde golflengte zitten, omtrent dat punt. Het is dus niet omdat je je bewust bent, je geen emotief meer ervaart; ze maken je alleen niet meer tot slaaf! M.a.w je controleert deze emoties.
Maar, je stelt "alles lijkt hem teveel" is het dan nog gecontroleerd (met alle respect voor jou relatie natuurlijk)? Het zou een vraag kunnen zijn die je zou kunnen stellen.
Qua tijd; Iemand vroeg Jezus opdat hij eerst nog zijn vader mocht gaan begraven; en Jezus stelde het zeer cru ( zwart op wit): "Laat de doden de doden begraven!
Vanuit emotie zou je hier heftig op reageren, vanuit bewustzijn niet.
Ik zou zeggen "wees op tijd" , hé. De Here laat in der daad niet op Hem wachten!
Dus een andere vraag is ; Hoeveel tijd heb jij voor de relatie, indien je Christus in hart en nieren wil volgen?
Dit alles in respect voor jouw relatie; ik tracht mij behulpzaam op te stellen. Liefde is voor mij ook een leerproces, hé. En... het blijft een mysterie, waar bewustzijnsverruiming goed van pas komt.
In liefde en licht verbonden
Shalom
Dit bericht is gewijzigd op 08-11 13:24.
|
Ach ik denk dat we allemaal menselijk zijn uiteindelijk. Zoals God ons gemaakt heeft en het leven kent nou eenmaal pieken en dalen en met "alles lijkt hem teveel", bedoel ik dat hij momenteel in een dal zit. En dat mag hij van mij ook zitten, want het is waarschijnlijk het moment waar men het meeste over zichzelf, het leven, God en de wereld leert. Dat weet ik wel uit eigen ervaring.
Het is geen ramp als alles je een periode (die soms wel tien jaar kan duren!) teveel is. Daarom wil ik een rustpunt voor hem zijn, die geduldig hem de tijd en de ruimte geeft om het leven weer op een rijtje te krijgen. Dat zou Jezus immers ook doen. Uit rust en liefde handelen voor diegenen die vermoeid zijn of verdwaald.
Ik denk dat ik daar redelijk nuchter mee omga en het daarom ook niet uit de hand loopt, kwa gevoelens betreft. Ze voeren niet de overhand, maar dat komt omdat ik aardig zelfbewust ben. Mijn enige twijfelachtige vraag is soms; wat is Gods bedoeling met mijn leven?? En hoe past deze jongen erin? Ik was absoluut niet op zoek naar een relatie en al zeker niet met iemand die niet hetzelfde gelooft als ik maar het overkwam me letterlijk. En ondanks de hele bizarre omstandigheden is onze liefde voor elkaar toch steeds sterker gebleken. Dat is volgens mij ook een gave van God, maar....wat is de bedoeling ervan?? Er zijn zoveel opties; ik kan ervan leren, hij kan ervan leren..het enige wat ik zeker weet is dat God het ooit allemaal op zijn plaats laat vallen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
Noa
|
Geplaatst op 08-11-2008, 20:28 |
Reageer
|
Berichten: 7
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dat is wel heel lief bedoeld, dus bedankt daarvoor maar ik ben absoluut niet iemand die wie of wat dan ook voor mijn kar laat spannen.
Als ik ergens mee geboren ben is het verantwoordelijkheidsgevoel. Een van de dingen waar ik zelf ook jaren onder geleden heb, maar sinds kort eindelijk ook weet dat ik niet de hele wereld op mijn schouders hoef te nemen. Dat is het ontdekken van Gods genade. Ik kan en hoef het niet allemaal zelf te doen. Het enige wat ik moet doen is het los durven laten en aan God toe te vertrouwen.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
fb934634
|
Geplaatst op 09-11-2008, 12:12 |
Reageer
|
Berichten: 765
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 08-11-2008, 20:28 Noa schreef:
Dat is wel heel lief bedoeld, dus bedankt daarvoor maar ik ben absoluut niet iemand die wie of wat dan ook voor mijn kar laat spannen.
Als ik ergens mee geboren ben is het verantwoordelijkheidsgevoel. Een van de dingen waar ik zelf ook jaren onder geleden heb, maar sinds kort eindelijk ook weet dat ik niet de hele wereld op mijn schouders hoef te nemen. Dat is het ontdekken van Gods genade. Ik kan en hoef het niet allemaal zelf te doen. Het enige wat ik moet doen is het los durven laten en aan God toe te vertrouwen.
|
De vraag is; hoe ga je dat loslaten? Je zult er waarschijnlijk al voor gebeden naar God... maar concreet, hoe ga je deze situatie uit handen geven? Ben benieuwd...want volgens mij is valt deze situatie niet te onderschatten.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Een goede leermeester leert van zijn leerlingen. |
|
|
Noa
|
Geplaatst op 09-11-2008, 13:31 |
Reageer
|
Berichten: 7
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Concreet is dat ik de discussie omtrent geloof niet meer om randzaken ga voeren. De basis is het allerbelangrijkste, de rest kan pas begrepen/gedaan worden uit liefde.
Daarnaast zeg ik heel bewust tegen mijzelf dat ik niet iemand kan bekeren, maar alleen de Geest kan dat. En ja, veel bidden.. Klinkt cliche en makkelijk, maar niets is minder waar. Er is niets moeilijker dan oprecht bidden en zorgelijke zaken durven loslaten.
Plus, gelukkig kom ik uit een gelovig gezin en heb ik veel gelovige vrienden die altijd een steun zijn en een goed klankbord vormen om in de gaten te houden wie ik ben en welke kant ik opga.
Dat neemt niet weg dat er op een bepaald moment een kruispunt nadert, waarop ik een beslissing moet maken,.. maar ik probeer te vertrouwen dat het juiste antwoord dan ook te vinden is.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
Vincent
|
Geplaatst op 09-11-2008, 13:53 |
Reageer
|
Berichten: 531
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Er was eens een bakker. Hij maakte heerlijk brood. Hij had veel klanten en zij aten het brood maar al te graag. Hij had altijd het geduld om zijn heerlijke brood te laten rijzen en hij respecteerde alle regels van het bakproces.
Maar de bakker kreeg zoveel klanten dat hij de vraag niet meer aan kon. De bakker vond dat het gisten veel te lang duurde. Hij had in die paar drukke dagen een hekel aan het gist gekregen. Waardeloos dat hij zo lang moest wachten op het heerlijke brood!
Dus op een dag besloot hij niet langer meer gist toe te voegen aan het meel. De volgende dag had hij allemaal platte koeken. De klanten vroegen waar het heerlijke brood was gebleven.
De bakker zei hun dat hij voortaan dat brood niet meer bakte, maar wel deze platte koeken. De klanten van de bakker aten de koeken. De mensen vonden het wel lekker, maar lang niet zo smakelijk als het gerezen brood. Sommigen vonden het voldoende, anderen gingen op zoek naar een andere bakker, die nog wel gerezen brood had.
Dit is een vergelijking. Het gerezen brood is de speciale liefde tussen twee mensen. Je kunt wel een hekel hebben aan het gist (de gebreken van je partner) maar zonder je geliefde krijg je geen gerezen brood.
Sommige mensen vinden dat voldoende. Dan maar geen gerezen brood (geen partner) maar ik haal uit andere dingen wel mijn geluk (platte koeken).
Je bent als deze bakker, als je een hekel hebt aan het gist. Als je twijfelt aan je partner omdat deze niet gelooft. Maar jullie liefde die eruit voortkomt, is waar het écht om draait.
Als je geduld hebt met je partner, als je elkaar respecteert om wie je bent, dan heb je de juiste ingrediënten voor een liefdevolle relatie.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Nina
|
Geplaatst op 02-08-2009, 22:02 |
Reageer
|
Berichten: 119
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
21 Toen liet God, de HEER, de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam hij een van zijn ribben weg; hij vulde die plaats weer met vlees. 22 Uit de rib die hij bij de mens had weggenomen, bouwde God, de HEER, een vrouw en hij bracht haar bij de mens. 23 Toen riep de mens uit:
‘Eindelijk een gelijk aan mij,
mijn eigen gebeente,
mijn eigen vlees,
een die zal heten: vrouw,
een uit een man gebouwd.’ (2:23) een die zal heten: vrouw,
/ een uit een man gebouwd
– In het Hebreeuws is er een woordspel tussen ’iesja, ‘vrouw’, en ’iesj, ‘man’.
24 Zo komt het dat een man zich losmaakt van zijn vader en moeder en zich hecht aan zijn vrouw, met wie hij één van lichaam wordt.
De Bijbel leert ons dat als je trouwt, je samen één bent van lichaam. Hoe kan dit als je niet hetzelfde geloofd? Je wil bijv. je kinderen tog Bijbels opvoeden?Je moet hierin togop één lijn zitten? Een christeljk leven is anders dan een leven in deze wereld:Kol 3:2:'Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is'
Hoe zie je dit voor je als de één niet geloofd in de almachtige schepper. Maar ik ben er van overtuigt dat jij de goddelijke 'parfum' kunt verspreiden en je geliefde in jou kan laten zien wat de liefde van christus inhoud. Zodat hijvanzelf vragen krijgt. Als je een voorbeeld bent in christus, gaat hij van zelf opmerken hoe gezegend je ben. Bidden bidden bidden, en heb je hem al eens uitgenodigd in de kerk?
Ik ben ook via mijn man (godzijdank!) bij God gekomen. Its all possible, if you trust in Jezus Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk!
Suc6 Noa+blessings,
Liefs Nina
Dit bericht is gewijzigd op 02-08 22:04.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
waar twee geloven slapen op een kussen daar slaapt... - 1
