Berichten: 2737
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 25-07-2010, 13:17 lely117 schreef:
Mijn zoon heeft vragen over het aanbrengen van tatoeages op de huid(ik eigenlijk ook wel) maar ik kan er niets over vinden in de bijbel.
Is het toegestaan?of niet?
|
TATOEAGE - RAGE
door drs. WJ. PijnackerHordijk
Vooral bij warm weer kun je zien, wie zijn of haar huid door tatoeage heeft laten toetakelen. Méér mensen dan alleen stoere zeelui, motorrijders, gevangenen, zwervers en popsterren hebben hun lichaam als schildersdoek laten gebruiken, zo blijkt. Uit alle sociale milieus komen de getatoeëerde. Gemiddeld vijf tot tien procent van de volwassen Nederlandse bevolking heeft een tatoeage. Middelbare scholieren blijken er het gemakkelijkst voor te porren. De nieuwe generatie dragers zijn jong, hoogopgeleid en zelfbewust. Het 'taboe op tattoo' lijkt dus te verdwijnen. En gezien de ontwikkelingen in de Verenigde Staten zal het aantal tatoeages de komende jaren blijven toenemen. De verwijderingen eveneens...
Ze begonnen misschien als kind al met transparante plakplaatjes van de kauwgum op hun hand te plakken. Evenmin definitief is het zogenaamde 'Body Painting'. Nadat 'lijven met verf zijn gebeeldhouwd' en wellicht na een fotosessie, kan deze aparte kunst weer direct worden uitgewist.
Hiernaast bestaan er zgn. 'hennaschilderingen' die in de Islamitische en Hindoestaanse cultuur al eeuwen worden gemaakt.‘Mehndi’ (Hindi voor henna oftewel de struik Lawsonia Inermis) is in Noord-India een eeuwenoude traditie bij aanstaande bruiden. De gedetailleerde versieringen op de voeten of handen gelden als teken van voorspoed of vruchtbaarheid. Deze kunnen pijnloos na een paar weken weer verdwijnen. Maar een hennalitteken kan ook twee jaar nodig hebben om te verdwijnen. Pas op dat voor een neptatoeage geen ‘black henna’ wordt gebruikt. Om de natuurlijke kleur van henna, bruingroen, donkerder te maken, wordt soms de stof parafenyleendiamine toegevoegd. In het ergste geval loop je een ernstige allergie op. Als je een gevoelige huid hebt, loop je het risico dat je aan je vakantie jeuk, permanente huidsverkleuring of littekens overhoudt.[1]
Maar hoe reageert u als úw kind zijn huid voor de rest van zijn leven wil laten versieren? Wat is uw eigen standpunt? Afschuw of juist bewondering? 'Tattoo or not tattoo? - that is the question.' In sommige landen (Indonesië blijkt tatoeage verboden te zijn. Waarom eigenlijk? Het antwoord op die vraag mag gegeven worden in de voorlichting van vooral schoolkinderen. In Nederland is tatoeëren ook aan banden gelegd. De warenwet is gewijzigd, dat voor tatoeage- en piercingshops het absoluut verboden is om kinderen onder de 12 jaar te tatoeëren of een piercing te geven. Kinderen tussen de 12 en 16 moeten een vader of moeder mee nemen, anders is een tattoo of piercing niet toegestaan [2]. De Nederlandse Bond van Tatoeëerders noemt die bepaling een ‘totale flop’ en wil een wettelijk verbod voor het tatoeëren van kinderen onder de 17, want ‘soms moeten kinderen niet alleen tegen zichzelf, maar ook tegen hun ouders worden beschermd’.[3] Een wet zonder controle en sancties is een wassen neus. Hoe zit het met de politie zelf? LPF-kamerlid Eerdmans pleit voor een beschavingsoffensief bij de politie en verwijst naar het korps Amsterdam-Amstelland, waar korpschef Welting piercings, oorbellen voor mannen en zichtbare tatoeages in de ban heeft gedaan. Reden van het groeiende geweld tegen politieagenten is volgens de LPF’er niet alleen de toenemende agressiviteit van burgers, maar ook de uitstraling van Nederlandse agenten[4].
Geschiedenis
Ontdekkingsreiziger James Cook liet in 1774 een getatoeëerde Polynesiër in Londen zien. Hij voerde de term 'tatoeëren' in, welke voortkwam uit het Tahitiaanse woord voor 'markeren': tatau. De wortels van tatoeage gaan terug naar een 4000 jaar oude mummie van een Egyptisch koningskind. In de huid van de jongeman was met een benen naald een afbeelding van een zonnegod aangebracht. Vervolgens was de tatoeage permanent gemaakt door een mengsel van dierlijk vet en roet in de wond te wrijven. Minstens even oud is het gemummificeerde lijk, dat in het ijs van een gletsjer in Oostenrijk is gevonden. Deze persoon had tatoeages op nogal verborgen plekken bedekt met kleding.
Romeinse schrijvers zoals Virgilius en Galenus rapporteerden dat veel slaven en criminelen werden getatoeëerd. De christelijke keizer Constantijn verbood tatoeages in het gezicht, die onder slachtoffers, soldaten en gladiators gewoon waren.
Doelen
1. De vroegste functie van het tatoeëren was vermoedelijk het camoufleren van het ongeklede lichaam tijdens de jacht.
2. De versieringen werden oorspronkelijk gebruikt ter identificatie, bijvoorbeeld om onderscheid tussen stammen te accentueren. In sommige culturen gelooft men dat de geest, die na de dood ontsnapt uit het lichaam, een exacte replica van dat lichaam zal worden. Daarom gebruiken zij tatoeages als identificatie in de volgende wereld. Bengalese Hindoes geloven, dat ouders hun kinderen zonder tatoeages in het hiernamaals niet zouden herkennen. Bovendien werden ten zesde in de beruchte Duitse concentratiekampen gevangenen als beesten door identificatietekens of nummers letterlijk gebrandmerkt. Het brandmerken geschiedde op een zichtbaar lichaamsdeel van een slaaf of slavin als teken van eigendom of misdadigheid. Tijdens een expeditie van het vreemdelingenlegioen in Afrika bracht een militaire arts bij soldaten verschillende tatoeages aan op de plekken waar gedrukt moest worden bij een slagaderlijke bloeding. De arts bedacht dat dit handig zou zijn als een soldaat tijdens het gevecht een slagaderlijke bloeding kreeg en er geen arts in de buurt was. Een medesoldaat zou dan precies weten waar hij moest drukken om zijn collega te redden[5].
3. Het geldt als statussymbool. Primitieve culturen (?!) brachten dieren op hun lichamen aan, opdat ze de bescherming en kracht van die dieren zouden ervaren.
4. Tatoeages werden gebruikt als teken van rouw en voor een inwijdingsrite. Dr. Peter Hammond, directeur van Frontline Fellowship, een zendingsgenootschap,.in Zuid-Afrika, stelt dat tatoeages hun oorsprong vinden in het animisme en spiritisme van primitieve stammen. . Het zijn pijnlijke rites die uitgevoerd worden om toe te treden tot de stam of clan. Deze initiatie gebeurt meestal bij het volwassen worden.[6]
5. Het kan ook als een verzetsteken dienen: drie stipjes tussen duim en wijsvinger, is het teken van de pest hebben aan de overheid.
6. Een tatoeage kan een psychische uitwerking hebben: de op je huid geprojecteerde tijger bijvoorbeeld symboliseert en inspireert je innerlijke kracht. Anderen ontvangen magische krachten, bijvoorbeeld door een tekst met onbekende lettertekens in witte inkt. Door tatoeage worden sentimenten als patriottisme, liefde, vriendschap en broederschap uitgedrukt. Je moet wel veel van je partner, volk, vriend of broeders houden, om hun namen je hele leven op je lichaam te blijven dragen.
7. Tatoeages zouden het menselijk lichaam verfraaien. Tatoeage wordt reeds decennia in Nederland toegepast in de dermatologische praktijk. Na een operatie kan een ontsierend litteken door het inkleuren van de huid vrijwel onzichtbaar worden gemaakt.
Nog weer anderen, wellicht de meerderheid, laten zich alleen ter decoratie ‘beautification’ tatoeëren. De tatoeages fungeren dan als mode-uiting. Voor velen geldt de tattoo juist als een symbool van vrijheid. Wij willen ons nu meer bezinnen op deze vrijwillige siertatoeages.
Michelle Delio getuigt: "Tatoeages hebben te maken met het je eigen maken van je lichaam, zodat het een echt thuis wordt en een geschikte tempel voor de geest, die er in woont. Hoe meer symbolen ik in mijn huid aanbracht, des te meer voelde ik mij thuis in mijn lijf. Ik merkte dat mijn lichaam, door het te beschouwen als iets dat ik naar believen kon veranderen, aan de ene kant minder heilig werd, maar tegelijk ook heiliger. Minder heilig, omdat ik weigerde te accepteren dat het perfect was -geschapen immers naar het beeld van God - en heiliger, omdat ik mijn lichaam eer bewijs door ervoor te zorgen, het te voeden en het te sieren.
Tatoeëren is dan ook een manier om de spirituele en materiële behoeften van mijn lichaam in evenwicht te houden. Ik ben ervan overtuigd dat je met een met zorg gekozen tatoeage zelfs zegeningen over je kan afroepen. Veel tegenwoordige tatoeëerders stellen, dat ze in hun werk zowel een medium als een psychiater moeten zijn. Sommige tatoeëerders in het Westen experimenteren met rituele methodes. Dat wil onder andere zeggen dat er een ritueel volbracht moet worden, zodat er een heilige ruimte ontstaat rondom de plek, waarop de tatoeage aangebracht dient te worden. Vaak wordt er wierook gebrand en wordt de goden gevraagd het proces te zegenen.
Vrienden worden uitgenodigd om er bij te zijn, en hun steun en energie te geven. De tatoeage wordt ontworpen volgens traditionele magische kleurstellingen en aangebracht als de maan de juiste stand heeft. Dit soort tatoeages wordt vaak gebruikt bij een initiatie- of genezingsrite."
Door de Griekse god Pan (half dier en half mens) in haar huid te laten graveren, hoopte ze de geest van deze oergod in de 20e eeuw op te kunnen roepen. "De tatoeages sieren niet alleen het lichaam, maar ook je ziel. Sommigen geloven dat je slechts aan je tatoeage herkenbaar bent in het hiernamaals. En, het werkt verslavend, je wilt steeds meer tattoos in je lichaam", aldus de enthousiaste tatoeagepropagandiste. Het verslavende effect las ik in veel artikelen over dit onderwerp.
8. Jong blijven is een ander doel. Volgens Wroblewski is een tatoeage in zijn puurste vorm geen esthetisch, religieus, seksueel of maatschappelijk verschijnsel, maar een rituele afspraak met de dood. Het verouderingsproces probeert men zo tegen te houden. De tatoeages zijn volgens hem op de huid neergeschreven toverspreuken, om het onafwendbare verval te voorkomen.
9. Tenslotte blijken tatoeages te dienen als alternatief evangelisatiemiddel. Goed bedoeld, maar niet doordacht. Ex-EO coryfee Arie Boomsma heeft op zijn rug een afbeelding van Sint Joris en de draak laten tatoeëren. Dat slaat volgens hem op het aangaan van uitdagingen en het overwinnen van tegenslagen. Bovendien liet hij op zijn onderarm op nota bene Goede Vrijdag (6-4-2007) een kruisteken aanbrengen als teken van hoop en rotsvaste basis van zijn leven. Boomsma verdedigt zich: in Leviticus mogen priesters van het volk Israel hun hoofden niet kaal scheren, hun baarden niet knippen en geen symbolen in hun huid kerven. Volgens Boomsma verdedigen tegenstanders van tatoeage dit verbod op tatoeage echter inconsequent zelf met kaalgeschoren wangen en kortgeknipte wangen. Tegenwerping: Dit gebod, als onderdeel van regels voor levensheiliging, gold echter niet slechts voor de priesters (Lev.19:1), maar voor alle Israëlitische mannen die in rouw waren. Bovendien: hoewel het gebruik van tatoeage in Bijbelse tijden al bekend was, is Boomsma wel erg origineel, om dit als evangelisatiemiddel te gebruiken. Er mag dan geen duidelijk verbod zijn, er ontbreekt wel een duidelijk voorbeeld in Gods Woord om tatoeage voor evangelisatie te gebruiken. Is dit niet een miskenning van het prachtige door God geschapen lichaam? Natuurlijk kan je naar aanleiding van die tattoos gesprekken krijgen en kan God met een kromme stok recht slaan. Vraag het God Zelf. Hij spreekt door zijn Woord. Ervaringsdeskundige Peter van Breemen heeft grote tatoeages met duivels en demonische Keltische tekens zoals pentagrammen overgehouden uit zijn leven voordat hij christen werd. Die beïnvloeden zijn geest en herinneren hem aan zijn periode zonder God. Geld om deze weg te laten halen heeft hij niet. Nu werkt hij bij een christelijk opvangcentrum ‘In de Vrijheid’. Zijn advies voor jonge mensen luidt: ‘Begin er niet aan. Zet geen tatoeages, dat staat toch in Leviticus. Nergens zegt God dat je Hem moet eren met tatoeages. En bedenk dat wie een kruis laat tatoeëren er zelf altijd op zijn kop naar kijkt. Een omgekeerd kruis is het teken van satan.’[7]
Techniek
Werkelijk van alles is in kleuren of zwart/wit op de hele huid (ja, zelfs op de kaalgeschoren hoofdhuid!) aan te brengen: schedels, slangen, draken, engeltjes, bliksemschichten, Hitler, Madonna, Dracula, boeddha's, naakte vrouwen, harten, ankers, bloemen, maar ook Maria, een kruis en Jezus ... Een klein lichaamsdeel kan bewerkt worden, maar ook het hele lichaam, waardoor het net lijkt of men kleding aan heeft. Nadat een bepaalde tekening is uitgekozen, wordt er een sjabloon op de huid aangebracht. Met de hand of met een elektrisch graveerpistool wordt een stof onderhuids ingebracht. Een tatoeage ontstaat door gekleurde pigmenten te plaatsen tussen de permanente onderlaag van de huid en de zich steeds vernieuwende bovenlaag. Het pigment verbindt zich met de huidcellen en is zichtbaar door de doorzichtbare bovenlaag van de huid. De pijn is afhankelijk van de plaats van het lichaam. Het genezingsproces duurt een à twee weken.
Een nieuwere techniek is in plaats van etsen het in laten branden. Dan wordt een stempel, verhit tot 1000 graden, in de huid gedrukt.
Gevaren
Er bestaan in dit vak zeker (goedkopere) beunhazen. Maar hoe hoog kan de prijs oplopen als er niet absoluut steriel gewerkt wordt?! Ziekten als hepatitis-C (een ernstige leverontsteking) en hepatitis-B (een bloedoverdraagbare aandoening dat vele male besmettelijker is dan hepatitis C en zelfs 100 x besmettelijker dan HIV) en HIV/AIDS worden gemakkelijk verspreid[8], met alle ellende van dien.
De hartspecialisten dr. M.W. Freund, drs. G.G. van Iperen en dr. J.L.M. Strengers (hoofd afdeling kindercardiologie) van het Wilhelmina kinderziekenhuis in Utrecht uiten hun ernstige zorgen in het Nederlandse artsenblad Medisch Contact over het toenemend aantal jonge hartpatiënten met een piercing of een tatoeage. De lichaamsversieringen blijken het risico op hartbedreigende bacteriële infecties bij kinderen en jongeren met een aangeboren hartprobleem aanzienlijk te verhogen. De kleine wondjes die ontstaan bij het aanbrengen van een tatoeage of een piercing hebben lange tijd nodig om volledig te genezen en vormen dan een uitstekende toegangspoort voor bacteriële ziekteverwekkers als stafylokokken en streptokokken.[9]
Voor plastisch chirurgen en dermatologen is het nog onbekend of de bestanddelen van inkt - soms zware metalen als lood, kwik, chroom en cadmium - bij verwijdering met de lasermethode elders in het lichaam schade veroorzaken. Vreemd toch, dat door zware metalen verontreinigde grond moet worden afgegraven en gesaneerd, en tegelijkertijd dat wel giftige zware metalen onder je huid gespoten mogen worden! Tenslotte is het verontrustend dat in Nederland (bericht uit 1994) de laserbehandeling van tatoeages niet is voorbehouden aan uitsluitend medici. De Voedsel en Waren Autoriteit gaat vanaf 1-5-2004 tatoeage-inkt controleren op verboden kleurstoffen, omdat sommige kleurstoffen kanker kunnen veroorzaken. In 2001 ontdekte de Keuringsdienst tijdens een kleinschalig intern onderzoek bij 18 % van de schoonheidssalons en tatoeageshops bacteriën in de verf.[10]
Spijt
Jongeren laten zich steeds jonger tatoeëren en krijgen nu ook steeds jonger spijt. Ongeveer drie van de vijf getatoeëerden blijken van hun tatoeage af te willen, opvallend veel dus. Vooral vrouwen van rond de dertig die aan trouwen en kinderen denken, willen niet meer geassocieerd worden met hun jeugd en da moet de tatoeage weg. Het kan een carrière in de weg zitten. Wie op een vrolijke avond –liefst dronken- ‘ANNIE’ op zijn borstkas liet tatoeëren, kon er immers vrijwel verzekerd van zijn dat de inktletters een langer leven was beschoren dan de verhouding met Annie zelf. Je aanbeden en afgebeelde idool kan bij jou in ongenade zijn gevallen. En hoe ziet je tatoeage eruit als je oud en rimpelig bent geworden? In principe is de tatoeage onherroepelijk. De simpelste manier om niet met een tatoeage in het zicht te lopen, is om er kleding over heen te dragen. Indien iemand zich pas heeft bezonnen na te zijn begonnen en ontevreden is over een afbeelding, kan een zgn."cover-up" toegepast worden. Er wordt dan een plaatje bovenop aangebracht, wat het eerste verdoezelt. In feite wordt de tatoeage dan uitgebreid. Een andere methode is een vleeskleurige tatoeage te laten aanbrengen. Ten vierde kan de huid als het ware worden weggeschuurd (dermabrasie). Uiteraard is dit heel pijnlijk. Echt laten verwijderen kan door middel van plastische chirurgie, oftewel huidtransplantatie, de vijfde methode. Er blijven dan vaak wel littekens over. Waar ligt de ethische grens voor de toepassing van plastische chirurgie? Je zou kunnen zeggen dat dit aanvaardbaar is, als je er psychisch zwaar onder gebukt gaat.
Ten slotte een heel moderne manier van verwijdering: niet-pijnloze laserstralen. Deze methode is veel duurder dan het tatoeëren zelf. Afhankelijk van de omvang en aard van de tekening zijn de kosten €50,- tot €300,- per behandeling. De inkt van de tattoo wordt door de straling letterlijk geëxplodeerd en in zulke kleine elementen opgedeeld, dat deze in de weken daarna door het lichaam zelf kunnen worden afgevoerd. De behandeling moet wel vier tot twaalf keer herhaald worden! De klassieke Oost-Indische inkt is na een stuk of zes behandelingen verdwenen. Rode inkt kan binnen zes tot tien behandelingen weg zijn. Groen vergt wel 25 sessies (3 jaar), terwijl wit vaak onbehandelbaar is. Het verwijderen van een tatoeage ter grootte van een lucifersdoosje kost 600 tot 800 euro.[11] Garantie dat de tatoeage ook daadwerkelijk verdwijnt, kan niet gegeven worden. Als de inkt bijvoorbeeld synthetische stoffen of metaaldeeltjes bevat, kan de laserstraal die niet afbreken. Helaas kom je daar pas achter als je een keer met de laser behandeld bent... Voorkomen is nog altijd beter dan genezen!
Standpunt van het Jodendom
De enige duidelijke tekst, die sterk doet denken aan tatoeage, is Lev.19:28. In de Nieuwe Bijbel Vertaling en de vertaling van "Het Boek" wordt hier het woord tatoeage gebruikt. De NBG vertaling van 1951 heeft: "Gij zult geen insnijding voor een dode in uw lichaam maken en geen tekens in uw huid laten prikken: Ik ben de HERE." Het betreft hier een verboden rouwgebruik. Commentatoren verschillen van mening of de functie hiervan wel of niet een soort boetedoening is ten gunste van een overledene, opdat demonische machten de dode niet verder zouden kwellen. Noordtzij zegt hierover: "Hier wordt het nadrukkelijk verboden, zeker omdat het toen nog een sterk Kanaänitisch karakter droeg. Bij het latere Jodendom kwam het tatoeëren veel voor, maar de heidense inslag was verdwenen." [12] Hij verzuimt aan te geven waar en waarom tatoeëren bij Joden veel voor zou komen. Dat tatoeage bij Joden veel zou voorkomen is echter onjuist. Het is namelijk strijdig met de overtuiging van het Jodendom, waarin zij ‘opgeroepen worden onder de oppervlakte te kijken en zich te concentreren op de ontwikkeling van diepere en meer blijvende aspecten van hun eigenwaarde en tevredenheid’. De meningen van de joden zijn niet eensluidend, want orthodoxen en liberalen hebben hun eigen, soms tegenstrijdige standpunten.
Abraham Chill[13], gaat hier verder op in:
1) Als teken van rouw is tatoeage verboden.
2) Het maken van insnijdingen in de huid met onwisbare inkt is op basis van Lev. 19:28 verboden.
Rabbijnse commentaren verschillen van mening over het waarom van de tweede regel. Waarschijnlijk vanwege heidense oorsprong, omdat men de naam van heidense goden opschreef. Daarom werd het ook algemeen verboden. Or ha-Chajjim geeft als reden, dat als men (om begrijpelijke redenen) als teken van rouw en verdriet insnijdingen maakt, hoeveel te meer is het verboden om (helemaal bij zijn verstand) zich te laten tatoeëren.
Hoe kijken Joden aan tegen tatoeages en body-piercings, in het bijzonder in hun extremere verschijningsvormen, wanneer deze geen deel uitmaken van een medische behandeling? Het feit dat zij geen medisch doel dienen is op zichzelf onvoldoende reden om ze af te wijzen. Het is immers een geaccepteerde gewoonte in hun cultuur om gaatjes in de oren te maken om er versierselen in aan te brengen om je mooier te maken. Hun Committee heeft geschreven dat dit toegestaan is volgens de joodse traditie. Als dit het geval is, wat is dan het wezenlijke verschil tussen gaatjes prikken in de oren en afkeurenswaardige vormen van tatoeages en body-piercings? Als de enige overweging is hoe groot of klein de ingreep is, op welke principiële gronden staan zij dan het ene toe en verbieden wij het andere? En als zij verklaren dat het andere verboden is, kunnen ze er dan zeker van zijn dat hun religieuze taal meer is dan alleen een rookgordijn waarachter een generatie of maatschappelijke groep probeert de eigen normen van schoonheid, decorum en smaak op te leggen aan personen die er anders over denken? Deze kritische kanttekeningen moeten serieus worden genomen. Maar ze moeten ze ook zorgvuldig toetsen aan de eis van de joodse traditie dat zij hun lichamen met respect behandelen, een opdracht die voor ons zeer zwaar weegt.’[14]
Heiligingwetten bepalen hen bij de natuurlijk schoonheid van het lichaam en weerhouden hen van misbruik en verknoeiing.[15] God verbood insnijdingen in het lichaam te maken: Lev.21:5, Deut.14:1. Dit verbod hield geen verband met afgodisch gebruik, maar was bedoeld om de Israëlieten een juiste eerbied voor Gods schepping in te prenten. De uiterlijke verschijning moet de innerlijk status van Gods heilige natie weerspiegelen. Deut.14:1,2
Standpuntbepaling van de christen
Een wetenschappelijk onderzoek in Amerika heeft aangetoond dat getatoeëerde jongeren zich beduidend vaker te buiten gaan aan seks, drank en geweld dan niet-getatoeëerden. Kinderen die een eerste tatoeage of piercing namen op een leeftijd van 13 jaar of jonger, hadden ook meer gedacht over het plegen van zelfmoord. Tatoeëren past bij het moderne hedonisme, waar het uitsluitend gaat om het eigen ik en het eigen lichaam. De schoonheid en kracht van hun eigen lichaam willen deze jongeren zo accentueren.[16]
Dat een menselijk lichaam schoon is en een tatoeëerder een knappe kunstenaar kan zijn, staan buiten kijf. Zal ik mij door tatoeage laten toetakelen? Is hier sprake van versiering of verminking? Mag het lichaam versierd worden door oogschaduw, nagellak, lippenstift, oorbellen, enz.? De grote verschillen met tatoeage zijn, dat het niet op, maar in de huid wordt aangebracht en permanent is.
Het slag mensen, dat tatoeages aan liet brengen, evenals de afbeeldingen moeten ons te denken zetten. Mijn leraar filosofie stelde terecht: 'beter langharig dan kortzichtig!', met andere woorden: het innerlijk is belangrijker dan het uiterlijk. Wel wordt het innerlijk weerspiegeld door het uiterlijk. Ieder mens communiceert met zijn lichaam en kleding. Wat kan die boodschap dan zijn? Enkele voorbeelden: "Doe maar gewoon", 't Kan me allemaal niks schelen", "Wees bang voor mij!", "Ik heb mijn toevlucht tot de goden gezocht". Wat straal je uit met je boodschap? Wat is het doel? Kracht? Bescherming? Stoerheid? Bij de groep willen horen? Zekerheid? Shockeren?
Opvallend is dat de opmars van het tatoeëren samenviel met de opkomst van de interesses voor oosterse religies. Sommigen van de getatoeëerde hebben zich door occulte motieven laten leiden. Een christen weet dan hopelijk, hoe laat het is! De kracht, bescherming, eigenwaarde en acceptatie van de christen liggen in Christus alleen!
Uit de christelijke traditie blijkt dat wij weer niet de eersten zijn, die over dit onderwerp nadenken en positie proberen te bepalen. In de kerkgeschiedenis hadden christenen een afkeer van veranderingen in het lichaam, omdat zij geloofden dat God de mens naar Zijn evenbeeld schiep. Tatoeëren werd beschouwd als een daad van godslastering, een heidense gewoonte, die uitgeroeid diende te worden. In Calcuth in Northumberland, verbood de Raad van Kerken in het jaar 786 of 787 eenvoudigweg alle vormen van tatoeages.[17] Soortgelijke besluiten werden in de navolgende duizend jaar geregeld genomen. Er waren natuurlijk ook uitzonderingen:
Italianen in Lorette lieten een afbeelding in hun huid graveren als getuigenis van hun liefde voor God. Toch hebben eeuwenlang de meeste christenen het dus zondig gevonden om in dat 'beeld' veranderingen aan te brengen. Opvallend is dat voornamelijk niet-christenen zich laten tatoeëren en dat getatoeëerden na hun bekering tot de Here Jezus Christus vaak door de Heilige Geest overtuigd raken van de zonde van tatoeage en er van af willen!
Toch zijn niet de traditie en ervaringen, maar is Gods Woord in harmonie met Gods Geest, doorslaggevend in onze meningsvorming. Zoals gezegd, is elk mens een beeld of afbeelding van God. In Gen.1:27 lezen we dit zelfs twee keer. De mens lijkt eerder op God dan op dieren. In geestelijk opzicht lijken we op God, want God is (een) geest (Joh.4:24). De Godmens Jezus Christus kreeg een lichaam, en heeft nu een verheerlijkt lichaam.
Het menselijk lichaam is toch niet minder waardig dan de ziel of de geest. Volgens 1 Kor.6:19 is het lichaam van een christen inderdaad een tempel. Deze heilige tempel van de Heilige Geest leent zich niet om - hoe kunstzinnig ook - met een soort 'permanente graffiti' te worden behandeld. Dit is een protest, alsof de Schepper tekort is geschoten. Het menselijke lichaam zit al verbazend ingenieus in elkaar en is van nature beeldschoon.
Dat de mens (vooral de vrouw) zich behoorlijk kan optutten, blijkt al heel oud te zijn. In de 7e eeuw voor Christus noemt de profeet Jesaja in hoofdstuk 3:18-26 het uitgebreide make-up assortiment. Al dit fraaie zal vanwege haar trots, ingewisseld worden voor afschuwelijke uiterlijkheden. Je ogen beschilderen is niet modern, maar heel oud: 2 Kon.9:30 (Izebel!), Jer.4:30, Ezech.23:40. Job kreeg aan het einde van zijn lijdensweg o.a. een dochter, die hij 'Keren-Happuk' noemde, wat 'poederdoosje" of 'hoorn voor zwarte schmink' betekent (Job 42:14).
Mag een vrouw zich dan niet "verfraaien"? Die indruk geeft 1 Petr.3:3-6: "Uw sieraad zij niet uitwendig: het vlechten van haar, het omhangen van goud of het dragen van gewaden, maar de verborgen mens uws harten, met de onvergankelijke (tooi) van een zachtmoedige en stille geest, die kostbaar is in het oog van God." Met andere woorden: je rijkdom moet in je binnenste liggen. Indien je rijkdom slechts uitwendig is, ben je in wezen arm. Bovendien heb je een zware strijd te voeren (en te verliezen!) tegen rimpels en grijze haren, die onherroepelijk zullen komen!
Maar een vrouw mag best aandacht aan haar uiterlijk besteden om aantrekkelijk te zijn en te blijven voor haar eigen man. Nee, personen uit de Bijbel en bijbelschrijvers waren niet blind voor beeldschone mannen en vrouwen als Sara en Rebekka (Gen.12:11, 14, 24:16, 26:7)! Jacob was verliefd op Rachel, 'schoon van gestalte en schoon van uiterlijk'. Van haar zoon Jozef wordt trouwens hetzelfde getuigd (Gen.39:6). Maar Rachel pleegde wel afgoderij en stierf op tragische wijze. Van zijn andere vrouw Lea, met fletse ogen, kun je dit niet zeggen. (Gen.29:17, 31:30-35, 35:16-20). Koningin Esther was zowel van binnen als van buiten schitterend mooi. Mooie kleding, sieraden en make-up zijn niet uit den boze, mits zij de innerlijke leegte maar niet verhullen en niet bedoeld zijn om mannen te verleiden.
Vinden we tatoeage dan in Ex.13:9 en 16? "Het zal (u) tot een teken op uw hand en tot een herinnering/kenteken tussen uw ogen zijn..." Vgl. Deut.6:8. De Joden hebben dit gebod echter nooit opgevat om zich te gaan tatoeëren. Wel hebben ze dit vers op een andere manier heel letterlijk toegepast. Iedere Joodse man, vanaf 13 jaar, heeft de plicht gebedsriemen bij het ochtendgebed om te doen. Zij bestaan uit twee kleine kubusjes, waarvan één op het voorhoofd en één op de linkerarm wordt geplaatst. In deze kubusjes bevinden zich korte gedeelten uit de Tora. De Here Jezus ageert hier tegen in Mat.23:5. De toepassing moet immers figuurlijk zijn, zoals ook Spr.3:3 uitgelegd moet worden: "Dat liefde en trouw u niet verlaten! Bindt ze om uw hals, schrijft ze op de tafel van uw hart."
Zoals het bloed van een lam aan de deurposten het teken was voor leven (Ex.12), zo kregen 'mannen, die zuchten en kermen over al de gruwelen' in Jeruzalem een teken op hun voorhoofden. Dit deed een man in linnen gekleed en een schrijfkoker aan zijn zij (Eze.9). In Openb.7:3, 9:4, 14:1 is sprake van een verzegeling van de trouwe gelovigen op het voorhoofd en een merkteken op de rechterhand. Tegenhanger van dit zegel van God, is het merkteken, dat de aanbidders van het dier op hun voorhoofd en rechterhand krijgen. (Openb.13:16, 14:9) Een zegel is vergelijkbaar met een stempel, en kan trouwens ook puur geestelijk gezien worden (Joh.6:27). Sommigen denken aan het onderhuids inplanten van een chip, wat technisch al mogelijk is en bij dieren reeds wordt toegepast... In elk geval is het niet hetzelfde als siertatoeage, en dat is ons onderwerp.
Het lijkt dat God Zelf wel in zijn lichaam schrijft: "Zie, Ik heb u (Sion) in/op mijn handpalmen gegrift, uw muren zijn bestendig voor mij." Jes.49:16 Heeft God dan echt handen? Nee, zoals we reeds zagen in Joh.4:24 is God een Geest, maar Hij wordt wel als een mens beschreven. Dit heet een antropomorfisme. Hier wordt dus een geestelijke werkelijkheid op een plastische, menselijke wijze beschreven. Deze tekst kunnen we evenmin betrekken op tatoeage.
Schiffmacher, de tatoeagekoning van Amsterdam met zijn shop op de Wallen (..!), maakt mij attent op Openb.19:16: "En Hij heeft op zijn kleed en op zijn dij geschreven de naam: Koning der koningen en Here der heren." Ook hier is het onwaarschijnlijk dat er sprake is van tatoeage. Deze namen staan op de hoogte van zijn heup, op een kleed of sabel, in plaats van op of zelfs in zijn huid. Dit zou voor Johannes dan immers onleesbaar zijn geweest.
Eeuwen later stelt de geïnspireerde apostel Paulus: ‘U bent gekocht en betaald, dus bewijs God eer met uw lichaam.’ 1Kor.6:20
Conclusie
De Bijbel blijkt dus niets rechtstreeks over tatoeage voor de sier te zeggen. Dan zijn we aangewezen op bijbelse principes, die van toepassing zijn op tatoeage. In overweging dienen we te nemen, dat vooral niet-christenen zich hebben laten tatoeëren om allerlei niet- of zelfs antichristelijke motieven. Hoewel het verfraaien van je lichaam op zich niet tegen Gods wil ingaat, is tatoeage te ingrijpend, te vergelijken met graffiti op een witte tempel. Iemands uiterlijk is een weerspiegeling van zijn innerlijk. En dit innerlijk telt voor God wezenlijk.
Tatoeage als mode wordt niet in de Bijbel benoemd, maar als rouwgebruik wel verboden. In het algemeen is tatoeage in de christelijke traditie afgewezen. Dat getatoeëerden, na hun bekering tot de levende God, besluiten om uit eigen beweging en overtuiging hun tatoeage te laten verwijderen (zonder dit artikel overigens te hebben gelezen), moet ons eveneens tot nadenken stemmen. Bovendien zijn er ernstige medische bezwaren: indien het tatoeëren niet strikt steriel geschiedt, is de kans op hepatitis B en AIDS levensgroot aanwezig en bij de eventuele verwijdering (60% kans!) is het nog onduidelijk en bedreigend wat de giftige kleurstoffen voor schade aanrichten. Op grond van bovenstaande dienen we deze 'kunst' dus als christen af te wijzen. Hopelijk zijn christenen geholpen met dit artikel, om over je lichaam, geld en tijd een goed rentmeester te zijn. Bij twijfel niet inhalen. Think before you ink!
drs. W.J.A. Pijnacker Hordijk
bron Stichting Promise.nl
christen 2010
|
wat zegt de bijbel mij over Tatoeage? - 1
