Bijbelonline.nl > Apocriefen en Deutero-Canonieke boeken > Evangelie van Barnabas - 1

1 

Het evangelie van Barnabas dient niet verward te worden met de brief van Barnabas die dateert van ongeveer 100 n. Chr.
Het evangelie van Barnabas is een geschrift, dat het leven van Jezus van Nazareth beschrijft door de ogen van zijn discipel Barnabas. De oudste manuscripten worden gedateerd in de zestiende eeuw, en zijn respectievelijk in het Italiaans en het Spaans geschreven. Vanwege die late ontstaansgeschiedenis kan het niet tot de apocrief geschriften gerekend worden, omdat daartoe uitsluitend geschriften uit de oudheid behoren. Het boek heeft ongeveer dezelfde lengte als de vier evangelieën samen, waarvan het grootste deel is gewijd aan Jezus' bediening. In grote lijnen komt het daarin overeen met dat wat in de andere vier evangeliën te vinden is. De invalshoek van het evangelie komt voor een groot deel overeen met de islamitische interpretatie omtrent Jezus, en mede daardoor is de oorsprong van het evangelie nogal omstreden

Islamitische visie
Binnen de islam wordt het evangelie gebruikt als bewijs dat de christenen het aan het verkeerde eind hebben, en wordt het gezien als ondersteuning van de waarheid van de Koran. Het manuscript zou in 1986 gevonden zijn in het oosten van Turkije, in de provincie Hakkari. Op 26 juni 1986 verscheen een artikel op de voorpagina van de Turks krant Turkije Gazetesi, dat het Evangelie van Barnabas was gevonden. Twee jagers troffen in een diep gat de overblijfselen van een mens aan met een in leer gebonden oud boek op zijn borst, dat naar schatting zo'n 2000 jaar oud was. Het materiaal van het boek was een mengeling van papyrus en katoen.
Het gevonden boek zou in de Aramese taal geschreven door Barnabas in het jaar 48, en zou daarmee het enige evangelie zijn dat geschreven werd in de tijd van Jezus. De eerste regel van het boek begint met: 'Ik ben Barnabas van Cyprus'. Het evangelie zou een door de kerken van Alexandria geaccepteerd Evangelie zijn dat werd gebruikt gedurende de eerste en tweede eeuw na de geboorte van Jezus, tot in het jaar 325, toen het na het Concilie van Nicaea uit de roulatie werd genomen. Het Evangelie van Barnabas zou al in de vierde eeuw door de kerkvaders genoemd zijn, waar en door wie is overigens niet bekend. Het boek bevindt zich thans in Ankara en is reeds vertaald in het Engels en in het Nederlands[3] De islamitische profeet Mohammed zou hierin al genoemd worden

Christelijke visie
Binnen het christendom wordt aangenomen dat het evangelie in de zestiende eeuw in Italië werd geschreven. Men stelt dan dat de auteur waarschijnlijk een Spanjaard van joodse afkomst was, die zich tot de islam bekeerd had. Het Italiaanse manuscript zou in 1709 in Amsterdam ontdekt zijn. Inhoudelijk zou het evangelie niet kloppen, maar ook niet bij de islamitische leer aansluiten. Zo zou het evangelie onder meer historische anachronismen bevatten, elementaire fouten wat geografie betreft (dat Nazareth bijvoorbeeld aan de oever van het meer van Galilea ligt), dat het de Koran op verschillende punten tegenspreekt (het evangelie ondersteunt bijvoorbeeld de leer van de vrije wil, en beweert dat Jezus zei dat hij niet de Messias was, terwijl Jezus in de Koran bijvoorbeeld in soera Het Geslacht van Imraan 45 als messias bestempeld wordt) en lijkt voor een deel geïnspireerd door het werk van de veertiende-eeuwse dichter Dante [4].
Het boek dat in 1986 in Turkije werd gevonden, zou - naar later bleek - niet het evangelie van Barnabas blijken te zijn, maar de canon van de bijbel